Zbiorowy płacz tłumów jest rzekomo nowym zjawiskiem, na który brakuje nam jeszcze odpowiedniego słowa. Co powoduje takie tłumne łkanie i jaki użytek robią z tego spece od manipulowania naszymi emocjami? Publicysta Patrick West zastanawiał się nad tym fenomenem sześć lat temu w pamflecie pt “Wyraziście Widoczne Współczucie” (Conspicuos Compassion). .Podaję tutaj skróconą wersję recenzji w tułmaczeniu robota „Publiczne okazywanie współczucia - gdzie mamy 'Wyślij kwiatów do niedawno zmarłym osobistości, płacz w publicznych miejscach nad zgonem zabitych dzieci, noś czerwony nos dla głodującej Afryki"- jest sposobem tworzenia dobrego samopoczucia.  "Wystawiamy na pokaz własne ego, informując innych jaka z nas głęboko uczuciowa osoba", mówi West. 'Chodzi o dobre samopoczucie, a nie o robienie dobra.” Inni publicyści oskarżyli autora o promocję tej dawnej brytyjskiej zasady „sztywnej górnej wargi” (stiff upper lip) i ukrywania przed innymi swoich prawdziwych uczuć. West cytuje liczne przykłady takich publicznych „emocji na pokaz” jak przy okazji śmierci księżny Diany, ale także publicznej nagonki i polowania na pedofilów (ostatnio wśród kleru) czy anty-wojennych demonstracji.  West twierdzi, że coś się zmieniło w początkach lat 1990, bo np po masakrze 16 osób w Hungerford w 1987, nie było ani masowo składanych kwiatów, ani publicznych łez”. Moment zmiany pojawił się w 1996 po zabiciu 16 dzieci w Dunblane, gdy politycy głównych partii odwiedzili to szkockie miasto ' w celu złożenia ich oosobistych kondolencji'; i w 1997 kiedy Wielka Brytania wpadła w zbiorową histerię po śmierci Diany. W poszukiwaniu okazji do publicznego żalu i lania gorzkich łez, twierdzi West, media znajdują ciągle nowe ofiary i nawet zgon mało znanych ludzi, miernych polityków i trzeciorzędnych aktorów, sportowców i innych jest rozdmuchiwany przez media do narodowej tragedii. Istnieje już coś w rodzaju cynicznej konkurencji między politykami, kto będzie łkał głośniej i z większą przesadą. Tradycja jednominutowej ciszy (Titanic) zmieniła się w 3-(terror 9/11) ,a nawet 5-minut milczenia po morderstwie brytyjskiej uczennicy Milly Dowler. Tradycyjne jednodniowe żałoby publiczne zmieniono na trzy, a nawet tygodniowe okazje. Takie przesadne treny i żale wskazują, że stajemy się bardziej samolubni, a nie bardziej współczujący. Tłumy chcą zwracać na siebie uwagę i stąd to wieszanie pół-flag z kirem, czarnych opasek i demonstrowanie naszej zbiorowej empatii w poszukiwaniu poczucia jakiejś wspólnoty, którą zabił i wciąż zabija nasz materializm, upadek autorytetów i oziębła wirtualność internetu. Jakim społeczństwem staliśmy się, pytał West sześć lat temu, że potrzebujemy horrendalnej masowej śmierci, aby znaleźć więzy wspólnoty? Ano, właśnie.