Mądrzy ludzie wiedzą, że życie często naśladuje fikcję. Spoglądając na Polskę z mojej odległej nieco Wyspy, widzę ostatnio dramat czy tragikomedię która przypomina mi ten wspaniały cykl sci-fi powieści pt „Diuna”, epokowego dzieła Franka Herberta. Na scenie polskich rozgrywek politycznych główną rolę obecnie gra postać Jarosława, jakby żywcem wzięta z „Heretyków Diuny”osoba Tancerza Oblicza . Ta hermafrodyczna istota, wyhodowana przez tajemniczych Bene Tleiksjan, zwanych także potocznie Sprawcami Bezprawia, potrafi być tym, kogo ukryte sztaby Tleitekstów projektują w lochach Jasnej Wydmy na planecie Takitekst w celu zdobycia władzy na Diunie. Innym osiągnięciem Tleików było tworzenie gholów, istot wyhodowanych z komórek zmarłych osób czyli potocznie zwanej smolistej kadzi aksolotlowej. Tancerz Oblicza potrafi łatwo naśladować te istoty, bowiem ghol był dokładną kopią zmarłego człowieka, tyle że nie posiadał jego pamięci. Tancerz Oblicza może dowolnie zmieniać swój wygląd, kopiować psychikę swoich ofiar i nawet zmieniać mowę tak, aby każdy go rozumiał albo nie rozumiał o co mu chodzi albo nie chodzi. Tancerze Oblicza mają zadania, ale nie mają pojęcia o niczym poza tym, co im sztaby Tleiteksowe sugerują. Jest wiele innych zdumiewających podobieństw między dzisiejszą Polska i książkami „Diuny”, ale na potoczną analizę i wyłuskiwanie zbieżności brak mi czasu. Wiele ciekawych tematów do dalszych twórczych rozważan znajdziecie w wikipedii. Podumajcie np nad „Językiem walki”, który posiadały w czasie wojen wszystkie wysokie rody (potocznie szlachta).Kończę cytatem na temat „melanżu” (czysto polska potrawa) : "-Pamiętasz smak swojej pierwszej przyprawy? -Smakowała jak cynamon. -Lecz nigdy dwa razy tak samo - rzekł. - Ona jest jak życie: ilekroć jej kosztujesz, ukazuje inną twarz". Ano, właśni tak dokładnie. Rzeczywistość to Tancerze Oblicza.