Ku mojemu zdumieniu, dowiedziałem się, że moje uszy zamieszkują dwa identyczne ślimaki, których twarda skorupeczka jest w kształcie spiralek. Anglicy nazywają te moje ślimaki cochlea, a to jest rzymski ślimak, skradziony od Greków, dla których ślimak i śruba były jednoznacznymi pojęciami. Skorupa ślimaka to nieruchoma śruba, a śruba to prawzór ślimaczego domu. Włosi zmienili cochlea w cudownego językowego łamańca – chiocciola. Tylko oni potrafią to słowo wymówić. Najbardziej zafascynowały mnie w polskim nazewnictwie anatomii moich uszów pieszczotliwe zdrobnienia ich składników, bo nie spotkałem się z takim dziecięcym słownictwem w żadnym innym języku. Posłuchajcie, bo może nigdy nie przyszło wam do ucha, że macie w nim bębenek, kosteczki słuchowe, którymi są: młoteczek, kowadełko, strzemiączko i trąbka słuchowa. W przewodniku ślimakowym jest płynek, który nazywa się śródchłonką, a także maleńkie włoski, które noszą nazwę rzęsek. W uchu mam także schodki przedsionka i schodki bębenka, które są wypełnione przychłonką. Na pierwszy rzut oka wygląda że mam tylko dwa „ucha”, ale to tylko pozory bo faktycznie mam ich sześć – po trzy na sztukę: zewnetrzną małżowinkę, środkowe uszko z bębenkiem i to najbardziej tajemnicze, wewnętrzne. Tam jest właśnie ten ślimak zagubiony w labirynciku zwanym błędnikiem. Są tam także okienka, błonki i piosenki i muzyczka, bo bez nich mój świat byłby głuchy jak pień. I to tyle o moich fantastycznych słuchach wraz z ich zabawkami. Dobranoc szepcikiem na uszko.