Mam do tego bloga nostalgiczny sentyment, bo tutaj pisałem cierpliwie od 2005 roku, czekając na odzew moich wiernych Zakładek czy może zakładniczek, które uwięziłem w słowach. Żałuję z łezką w oku, że straciłem kontakt z wieloma przemiłymi komentującymi osobami, ale to wina wirusów i innych biesów, a także trudne ostatnie lata w moim prywatnym żywocie. Moja żona zmarła pięć miesięcy temu, po pięcioletniej walce z komplikacjami po urazie mózgu. Pielęgnowałem ją w domu z pomocą międzynarodowego batalionu przychodnich pielęgniarek i opiekunek. Bez nich nie dałbym sobie rady, ale odesłanie kochanej osoby do szpitala czy domu opieki to byłaby dla mnie przegrana bitwa ze sobą samym. Po jej cichym odejściu wykiełkowało wiele innych problemów, ale mimo moich 91 lat jakoś daję sobie radę. Uratował mnie w pewnym sensie powrót do pisania tygodniowych felietonów w londyńskim Dzienniku Polskim, gdzie debiutowałem po ucieczce z Polski, w 1947r. Te felietony pozwalają mi mieć zywy kontakt z polszczyzną co dla brytyjskiego dziennikarza jest jak zastrzyk dopalaczy. Felietony ukazują się pod nagłówkiem Gęsim Piórem w piątkowym weekendowym wydaniu Dziennika i cieszą się nieco większą popularnością niż moje blogi. Nadchodzący okres świąteczny i noworoczny był moim głównym bodźcem do tej wizyty. Przesilenie dnia z nocą i powrót Słońca w dzień wigilijny to piękna okazja. Wszystkim dawnym i nowym Czytelnikom Klechd składam serdeczne życzenia zdrowych, spokojnych Šwiąt Bożego Narodzenia i Do Siego Roku, który od końca stycznia będzie Rokiem Wodnego Smoka. Smok kojarzy mi się z Wawelem. A Wam? :-)